روزی که گفتی منتظر باش و رفتی، تنها شدم و گريستم،

امّا

هم اکنون تنها نيستم انتظار با من است

ولی

هر دو با هم می گرييم....

يادگاريهايت هنوز روی ديوار قلبم چشمک می زند و جای دستانت

روی قلبم حک شده است. هنوز هم صبحها در آئينه تو را می بينم و هر

بار که ميهمان پارک می شوم با تو بودن تنها آرزوی لحظه هايم است.

به سادگیِ صداقتِ يک کودک دوستت دارم و نخواهم توانست

فراموش کنم نگاه پر معنا و طنينِ صدايت را. هر شب ستاره ها را می

شمارم و در بين آنها تو را جستجو می کنم ناگهان ماه چشمانم را فرا

می خواند و می گويد به کجا می نگری عاشق! او درون من نهفته

است. خوب که می نگرم می بينم ماه راست می گويد نقش تو در ماه

است نه در بين ستارگان! هنگام خواب به اين اميد چشمهايم را می

بندم که فردا انگشتان تو زنگ خانه مان را به صدا در آورد، يا

حداقل پستچیِ زندگيم نامه ای از تو برايم بياورد! می دانم روزی

خواهی آمد ولی ای کاش آن روز فردا باشد. بيا گلم که موهای سفيد

سرم گویِ سبقت را از سياه ها ربوده اند! چين و چروکهای صورتم را

که مردم می بينند چه زود می دانند صورتم چه چيز را انتظار

میکشد! دستانم کمی می لرزد ولی دلم قرص است که حضور تو

مرهمی خواهد بود بر تمام دردهاي که همه اش از جدائيست. و

مرهمش وصال تو! بيا و خزانم را به زيباترين شکل ممکن بهاران ساز

که مدّتهاست رنگ چمن را فراموش کرده ام. منتظر می مانم و به

جاده خيره می مانم تا شايد نقطه ای سياه نويد رسيدن مسافری را برايم

بدهد که مدّتهاست وجودم در انتظار اوست. من انتظار عشق را

دوست دارم! منتظر ميمانم وتو ای مسافر شهر خدا ميدانی كه مرا غير

تو ياری نيست. پر و بالی بشكست. سينه ای در غم شد. تو مرا تا به ابد

چشم به درمی دوزی. مادرم ميگويد نسوزد آنكه تو را در غمِ ايّام رها

كرد. مادرم ميگويد نكند تا به ابد چشم به راهش مانی. مادرم ميگويد

تا به دنيا هستم ياد او را از دلت خواهم شست. مادرم ميداند كه

وفادارترين كيست برايم. خوب ميداند ولی .........

                                                                                                                                       
قانون تو تنهایی من است و تنهايی من 

قانون عشق و عشق ارمغان دلدادگيست

 و يك عمر صبوری...