اولين کسی که عاشقش ميشی دلتو ميشکونه و ميره .

دومين کسی رو که ميای دوست داشته باشی و

از تجربه قبلی استفاده کنی دلتو بدتر ميشکونه و ميزاره ميره .

بعدش ديگه هيچ چيز واست مهم نيست و

از اين به بعد ميشی اون آدمی که هيچ وقت نبودی .

ديگه دوست دارم واست رنگی نداره ...

و اگه يه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشکونی

که انتقام خودتو ازش بگيری

و اون ميره با يکی ديگه ......

اينطوريه که دل همه آدما ميشکنه !!!!!!

" يادم باشد : حرفی نزنم که دلی بلرزد و خطی ننويسم که کسی را آزار دهد "

" يادم باشد : که روز و روزگار خوش است و تنها دل من است که دل نيست "

" يادم باشد : جواب کينه را با کمتر از مهر و جواب دو رنگی را

 با کمتر از صداقت ندهم "

" يادم باشد : بايد در برابر فرياد ها سکوت کنم و برای سياهی ها نور بپاشم "

" يادم باشد : از چشمه ، درس خروش بگيرم و از آسمان ، درس پاک زيستن "

" يادم باشد : سنگ خيلی تنهاست ، بايد با او هم لطيف رفتار کنم

 مبادا دل تنگش بشکند "

" يادم باشد : برای درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام

 نه برای تکرار اشتباهات گذشته ! "

" يادم باشد : هر گاه ارزش زندگی يادم رفت در چشمان حيوان بی زبانی که به

 سوی قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم ... "

" يادم باشد : می توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردی که از

 سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد ! "

" يادم باشد : گره تنهايی و دلتنگی هر کسی فقط به دست خودش باز می شود "

" يادم باشد : هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم ... "

" و يادمان باشد هيچگاه از راستی نترسيم ! "

" مراقب شخصیتت باش ، که ســــــــرنوشت تـــــو است "

تو آمدی و ساده ترین سلام را همراه یادگاریهایت کردی

وبا پاک ترین لبخند،وجودم را به اسارت گرفتی.

تو آمدی و عمیق ترین نگاه را از میان چشمان دریایی ات

بر ساحل قلبم نشاندی

و زیباترین خاطرات را زنده کردی.

تو آمدی وگرمی حضوری خورشیدوار را بر طلوع آرزوهایم حک کردی.

و آمدنت همچون قاصدکی بهار را برای هستی خزان زده ام به ارمغان آورد.

اما سر انجام طوفان حسادت قاصدک زندگی ام را به یغما برد.

کاش می دانستم که کدام بهانه،

اشتیاق رفتن را در خیالت به تماشا نشست.

تو رفتی و من در سوگ رفتنت در میان فراموشی ها گم شدم.

آری تو فراموش کردی و من هنوز هم با دیدگانی خواب زده چشم به راهت

 دارم و هنوز هم مانند پنجره ها ی منتظر باران،حسرت دیدارت را با فرو

 ریختن اشک هایم،به دست غربت می سپارم.

ای مقدس!من هنوز هم اصالت نگاهت را میخواهم.

باران مي بارد امشب

بر سکوت تنهايي ام.

و سکوتم با ترنم باران همنوا مي شود

و اين بغض خيس مي شکند

بغضي که از فراق چشمانت

 
تا سحر منتظر بود.

دل بودنت را بهانه کرد.

صدايت کرد نشنيدي اما

با نم نم باران

زار  زار گريست!